Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και η έκταση της Γενοκτονίας 1910-1922

Τὸ σπίτι ποὺ μεγάλωσα, κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι,
στοιχειό ᾿ναι, καὶ μὲ προσκαλεῖ, ψυχή, καὶ μὲ προσμένει.
Τὸ σπίτι, ἂς τοῦ νοθέψανε τὸ σχῆμα καὶ τὸ χρῶμα·
καὶ ἀνόθευτο, καὶ ἀχάλαστο, καὶ μὲ προσμένει ἀκόμα!

(Κωστῆς Παλαμᾶς)


Ως και οι πέτρες της Ιωνίας γης αντηχούν την πανάρχαια ελληνικότητα και κλαίνε γοερά για την μεγάλη γενοκτονία...

Παραθέτω ακολούθως στοιχεία για την πληθυσμιακή εξάπλωση του Γένους των Ελλήνων (από τον Δούναβη μέχρι τον Ευφράτη, που λέγει και η λαϊκή μούσα), προ της Καταστροφής, καθώς και για το μέγεθος της γενοκτονίας που έλαβε χώρα, κατά το προμελετημένο σχέδιο των Νεοτούρκων, κατά τα έτη 1910-1922.

«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», Εκδοτική Αθηνών, 1977· τ. ΙΔ' (1881-1913), «Η ζωή και η δράση των υπόδουλων Ελλήνων - Μικρά Ασία»

Σελ. 370:

[...] Δίνοντας κάπως πιο συγκεκριμένη μορφή σ' αυτή τη γενική παρατήρηση ο Κ. Dieterich, μιλώντας το 1915 και αυτός για τη διείσδυση του ελληνικού στοιχείου στις κοιλάδες της δυτικής Μικράς Ασίας, σημειώνει πως οι πόλεις με το πολυπληθέστερο ελληνικό στοιχείο τόσο στο βιλαέτι του Αϊδινίου, όσο και του Χουδαβεντικιάρ ήταν αυτές που βρίσκονταν πάνω στις σιδηροδρομικές γραμμές. Η Μαγνησία π.χ. είχε 11.000 Έλληνες σε συνολικό πληθυσμό 35.000. Στον Κασσαμπά η αναλογία ήταν 6.000 προς 23.000, στο Αλασεχίρ (Φιλαδέλφεια) 4.500 προς 22.000 και στο Αϊδίνι 8.500 προς 35.000.

Όλη αυτή η οικονομική ζώνη είχε ως επίκεντρο τη Σμύρνη, μια πόλη όπου το ελληνικό στοιχείο είχε αυξηθεί σημαντικά από τις αρχές του 19ου αι. Το 1803 η Σμύρνη αριθμούσε 100.000 κατοίκους από τους οποίους το ένα τρίτο ήταν Έλληνες. Το 1850 από τους 125.000 κατοίκους Έλληνες ήταν οι 60.000. Το 1910 η αναλογία ήταν 225.000 προς 100.000. Αντίθετα, ο τουρκικός πληθυσμός έπεσε μέσα στα εκατό αυτά χρόνια από 75.000 σε 60.000 ή 50.000. Για ολόκληρο το σαντζάκι της Σμύρνης η στατιστική του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1912 δίνει τους ακόλουθους αριθμούς: Τούρκοι 219.494, Έλληνες 449.044, Αρμένιοι 11.395, Βούλγαροι 415, Εβραίοι 18.130, ξένοι υπήκοοι 55.568· σύνολο 754.046. [...]

Σελ. 372:

Η συνολική αριθμητική δύναμη του ελληνικού στοιχείου της Μικράς Ασίας δεν μπορεί να καθοριστεί με ακρίβεια, διότι δεν υπάρχουν αξιόπιστες στατιστικές. Ωστόσο η επίσημη οθωμανική στατιστική του 1910 και η στατιστική του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του 1912 δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές και επιτρέπουν να σχηματίσουμε κάποια εικόνα :

ΣΥΝΟΛΟ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ (δεν περιλαμβάνεται η Κων/πολη)	Επίσημη οθωμανική στατιστική 1910		Στατιστική πατριαρχείου Κων/πόλεως 1912
Τούρκοι [σ.σ. ορθότερα, μουσουλμάνοι]	8.192.589	75,7%	7.048.662	72,7%
Έλληνες	1.777.146	16,4%	1.782.582	18,4%
Αρμένιοι	594.539	5,5%	608.707	6,3%
Εβραίοι	39.370	0,4%	37.523	0,4%
Λοιποί	219.451	2,0%	218.102	2,2%
Σύνολο	10.823.095	100,0%	9.695.576	100,0%

[Σ.σ. Και με αυτά τα πληθυσμιακά δεδομένα (κατά τις μετριοπαθέστερες εκτιμήσεις, η Ελλάς διεκδικούσε μόνον το 5% του μικρασιατικού εδάφους (περιοχή Σμύρνης)! (Οι Τουρκοκύπριοι, με το 18% του πληθυσμού στην Κύπρο, επήραν το 40% του εδάφους.) Και τολμούν σήμερα μερικοί αλήτες μισέλληνες ψευδολόγοι (Νακρατζάς, Τριαρίδης, Γαβριηλίδης κ.ά. προδότες) να ομιλούν θρασύτατα για αδικία εις βάρος των τούρκων! Έσσεται ήμαρ, άθλιοι!]


«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», Εκδοτική Αθηνών, 1977· τ. ΙΕ' (1913-1941), «Η καταστροφή της Σμύρνης και το ξερίζωμα του Μικρασιατικού Ελληνισμού - Η έκταση της καταστροφής»

Σελ. 246-247:

Ο συνολικός αριθμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας δεν μπορεί να προσδιοριστεί επακριβώς. Στα 1912, σύμφωνα με τη στατιστική του πατριαρχείου, υπήρχαν στη Μικρά Ασία 1.782.582 Έλληνες.

Στην περίοδο των διώξεων, ιδίως κατά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο, μετατοπίστηκαν ελληνικοί πληθυσμοί προς το εσωτερικό. Ο Γ. Σκαλιέρης (1922) γράφει ότι ο αριθμός των Ελλήνων της Μ. Ασίας ανερχόταν σε 2.568.351. Ό Macartney ανεβάζει το ελληνικό στοιχείο σε 2.000.000 περίπου άτομα· ο Puaux αναφέρει 1.715.000, ενώ ο sir E. Pears τους υπολογίζει γύρω στις 1.600.000 ψυχές·τέλος, ο R. Blanchard θεωρεί ότι περίπου 1.500.000 Έλληνες υπήρχαν στη δυτική Μικρά Ασία, δηλαδή από την περιοχή της Προύσας ως την περιοχή απέναντι από τη Ρόδο.

Η περιοχή της Σμύρνης ξεχώριζε ως προς την αριθμητική υπεροχή του ελληνικού στοιχείου. Εκεί, όπως αναφέρει ο Δ. Πεντζόπουλος στο βιβλίο του «The Balkan exchange of Minorities and the Impact upon Greece», υπήρχαν περίπου 550.000 Έλληνες και 299.000 Τούρκοι, χωρίς να υπολογισθούν και 92.000 ακόμη κάτοικοι άλλων μειονοτήτων. Άλλη πληροφορία του J. Ancel στο βιβλίο του «Peuples et Nations des Balkans» (Paris 1926) αναφέρει ότι οι Έλληνες στην περιφέρεια της Σμύρνης ήταν ακόμα περισσότεροι, δηλαδή παραπάνω από 600.000. Έτσι, το ελληνικό στοιχείο στη Σμύρνη αποτελούσε το 60 % του συνολικού πληθυσμού. Μέσα στην ίδια την πόλη της Σμύρνης οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι Έλληνες ξεπερνούσαν τις 160.000 ή ακόμη και τις 200.000. Κατά τον Ι. Καψή υπήρχαν 165.000 Έλληνες και 80.000 Τούρκοι. Ο συνολικός πάντως πληθυσμός της πόλεως ξεπερνούσε τις 300.000. Ο Λ. Οικονόμος, υπολογίζει σε 400.000 τους κατοίκους της πόλεως. Η δυτική Μικρά Ασία μόνο, δηλαδή τα βιλαέτια Αϊδινίου, Προύσας και το σαντζάκι Βίγας είχαν ελληνικό πληθυσμό γύρω στο 1.000.000.

Στα βιλαέτια Αδάνων και Άγκυρας, όπου δεν είχε φτάσει ο ελληνικός στρατός, υπήρχαν λιγότεροι από 150.000 Έλληνες, σύμφωνα με τη στατιστική του πατριαρχείου στα 1912. [Σ.σ. Ακόμη και στην Άγκυρα, Έλληνες!]

Σε πόσες χιλιάδες ανέρχονται τα θύματα της μικρασιατικής καταστροφής δεν είναι δυνατό να υπολογιστεί με ακρίβεια. Κατά τον Πεντζόπουλο μόνο στη Σμύρνη έχασαν τη ζωή τους τις μέρες της πυρκαγιάς γύρω στα 12.000 άτομα, ενώ οι υλικές ζημιές ξεπερνούσαν τα 200.000.000 δολλάρια (ή πάνω από 40.000.000 λίρες Αγγλίας). Οι υλικές όμως ζημιές είχαν δευτερεύουσα σημασία σε σύγκριση με τις ανθρώπινες απώλειες. Ο Ι. Καψής ανεβάζει υπερβολικά τον αριθμό σε 1.000.000 θύματα. Ο Κ. Μισαηλίδης τα υπολογίζει σε 400.000, ενώ ο Σπ. Μαρκεζίνης σε 300.000. Ο Α. Α. Πάλλης γράφει ότι: «για τον αριθμό των ατόμων που χάθηκαν στα ενδότερα της Μικράς Ασίας και του Πόντου κατά την τραγική αυτή περίοδο δεν υπάρχουν, φυσικά, ακριβείς στατιστικές, αλλ' ο αριθμός μπορεί να υπολογιστεί σε τουλάχιστο 640.000». Ο Κ. Τριανταφύλλου αναφέρει ότι στην Κιλικία, την Καππαδοκία και τον Πόντο τα θύματα του 1922 ανέρχονταν σε 100.000, αριθμό βέβαια κατά προσέγγιση, και όχι εξακριβωμένο. Από τις τρεις αυτές περιοχές κυρίως ο Πόντος είχε υποφέρει.

Ως τις 29 Αυγούστου 1922 είχαν συγκεντρωθεί, όπως αναφέρει ο Λ. Οικονόμος, στα λιμάνια της δυτικής Μικράς Ασίας, στη Σμύρνη, στις Κυδωνιές, στα Μουδανιά, στο Γκεμλίκ, στο Δικελί, περίπου 500.000 πρόσφυγες. Σε 100.000 θεωρείται ότι ανερχόταν ο αριθμός των Ελλήνων προσφύγων στα Μουδανιά και το Γκεμλίκ. Ήδη είχαν εκπατρισθεί από τη Νικομήδεια μετά την αποχώρηση του αγγλικού και ελληνικού στρατού περίπου 35.000 Έλληνες, όπως γράφει ο Τριανταφύλλου, και άλλοι τόσοι σχεδόν από την Κιλικία μετά την αποχώρηση των Γάλλων. Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει ότι περισσότεροι από 1.000.000 διώχτηκαν προς τις ακτές.

Το Σεπτέμβριο του 1922 πολλά πλοία μετέφεραν πρόσφυγες, κυρίως γυναικόπαιδα, στον Πειραιά, στα νησιά και αλλού, ιδίως μετά τη διαταγή του Νουρεντίν. Ο Α. Οικονόμος γράφει ότι στις 6 Σεπτεμβρίου ήδη 20.000 πρόσφυγες μεταφέρθηκαν από τη Σμύρνη στα νησιά και την ηπειρωτική Ελλάδα, ενώ περίμεναν άλλες 100.000. Ήδη ως τις 11 Σεπτεμβρίου 100.000 χριστιανοί πρόσφυγες είχαν βρει καταφύγιο στη Θεσσαλονίκη, στον Πειραιά και στα νησιά. Ο Χρ. Σολομωνίδης αναφέρει ότι, σύμφωνα με τον ανταποκριτή της «Tribune» του Σικάγου, τα γυναικόπαιδα και οι γέροι πού κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Σμύρνη και σώθηκαν ανήλθαν σε περισσότερες από 250.000. Ο Λ. Οικονόμος αναφέρει ότι ως το τέλος Σεπτεμβρίου είχαν μεταφερθεί στα νησιά, στη Θράκη και γενικά στην ηπειρωτική Ελλάδα 750.000 πρόσφυγες, αριθμό που αναφέρει και ο Πεντζόπουλος. Ειδικότερα, στη Θεσσαλονίκη είχαν μεταφερθεί περισσότεροι από 100.000, στη Θράκη και τα νησιά περίπου 120.000, στη Μυτιλήνη 130.000, στη Χίο 60.000, στη Σάμο 15.000, στον Πειραιά 50.000, στην Κρήτη 27.500. Στις 10 Οκτωβρίου, περίπου 20.000 ορφανά Ελλήνων και Αρμενίων παρέμεναν ακόμα στην Τουρκία, περιμένοντας τη μεταφορά τους στην Ελλάδα. Μετά τη συμφωνία για την ανταλλαγή των πληθυσμών, καθώς γράφει ο Μ. Ροδάς, «ο αριθμός των ανταλλαξίμων κατά μέσον όρον ανήλθεν σε 180.000 άτομα».

Συνήθως ο συνολικός αριθμός των προσφύγων στρογγυλοποιείται σε 1.500.000, αριθμός που αντιπροσώπευε «το 1/4 του ολικού πληθυσμού της Ελλάδος», κατά τον Πεντζόπουλο. Αυτό τον αριθμό αναφέρει και ο Τριανταφύλλου. Σύμφωνα με το Μ. Ροδά «μέχρι σήμερον ακριβής στατιστική των προσφύγων δεν εγένετο, αλλά κατά τους ασφαλεστέρους υπολογισμούς, ο αριθμός των ανήλθεν εις 350.000 οικογενείας, ήτοι 1.400.850 άτομα».

Ο Μιχ. Γ. Θεοτοκάς, νομικός σύμβουλος της ελληνικής αντιπροσωπίας στη Συνδιάσκεψη της Λωζάννης, στη μελέτη του «Περί Ανταλλαγής Πληθυσμών», αντλώντας τους αριθμούς από τα στοιχεία που είχε στη διάθεσή της η ελληνική αντιπροσωπία στη Συνδιάσκεψη της Ειρήνης και από τα στοιχεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αναφέρει συγκεκριμένα ότι το 1914 ο πληθυσμός των Ελλήνων της Μικράς Ασίας ήταν 1.700.000 περίπου και της Κωνσταντινουπόλεως και της περιοχής της 400.000. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου, με τους εκτοπισμούς και τα διαβόητα «αμελέ ταμπουρού», εξοντώθηκαν 300.000 Έλληνες Μικρασιάτες. Συνεπώς στο τέλος του πολέμου στα 1920, το ελληνικό στοιχείο της οθωμανικής αυτοκρατορίας έφτανε το 1.800.000. Οι Κεμαλικοί εξολόθρευσαν γύρω στις 100.000. Στο 1921 διώχτηκαν από την Κιλικία και τη Νικομήδεια στην Ελλάδα περίπου 70.000 και από τον Αύγουστο ως τον Οκτώβριο του 1922 από τη Μικρά Ασία και τη Θράκη περίπου 900.000. Με αυτά τα δεδομένα, όταν άρχισε ή Συνδιάσκεψη της Λωζάννης την 1η Νοεμβρίου 1922 έμεναν ακόμα στην Κωνσταντινούπολη και στα περίχωρά της περίπου 300.000 Έλληνες και στη Μικρά Ασία άλλες 400.000.


Χρῆστος Ἀ. Σαρτζετάκης, «Τὰ ἐθνολογικὰ ὅρια τοῦ Ἑλληνισμοῦ»

[...] Ὁ Ἑλληνισμὸς μέχρις ἀκόμη καὶ τῶν πρώτων δεκαετιῶν τοῦ αἰῶνος, ποὺ μόλις συνεπληρώθη, ἀπετέλει τὴν ἀπὸ κάθε ἄποψι, κυρίως πνευματικὴ καὶ πολιτιστική, σὲ ἱκανὸ δὲ βαθμὸ καὶ πληθυσμιακή, κυριαρχοῦσα δύναμι εἰς τὴν γεωγραφική μας περιοχή: καὶ εἰς τὰ Βαλκάνια, νοτίως νοητῆς γραμμῆς διηκούσης διὰ τῆς ὁροσειρᾶς τοῦ Αἵμου, καὶ εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν, κυρίως τὰ δυτικὰ παράλιά της, μὲ ἀνθοῦσαν τὴν παρουσίαν του καὶ νοτιώτερον, ἰδίως μάλιστα εἰς τὴν Αἴγυπτον, ὥστε ὄχι ἀδικαιολογήτως νὰ γίνεται λόγος περὶ τῆς «καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς».

Καὶ διὰ μὲν τὴν ἀλησμόνητη Μικρὰ Ἀσία, ὅπου ἐπὶ χιλιετηρίδες ἄνθισεν ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ ἐξεπήγασεν ὁ ἐκπληκτικὸς φιλοσοφικός του λόγος, ἀρκεῖ ἡ ἀναφορὰ τῶν παρατιθεμένων στοιχείων εἰς τὸ ἐξαίρετον βιβλίον τοῦ Γεωργίου Κλεάνθους Σκαλιέρη, «Λαοὶ καὶ φυλαὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας», ἐκδοθὲν τὸ 1922 (ἐλάχιστον χρόνον πρὸ τῆς καταστροφῆς), τὸ ὁποῖον ἐπανεκυκλοφόρησε καὶ τὸ 1990 εἰς φωτοτυπικὴν ἐπανέκδοσιν ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Ρῆσος». Τὸ βιβλίον αὐτό, μὲ λεπτομερεῖς πίνακες καὶ χάρτες, συνετέθη ἀντικειμενικώτατα, κατ’ αὐστηρῶς ἐπιστημονικὴν μέθοδον καὶ μὲ ἐπίκλησιν στοιχείων ἀντληθέντων καὶ ἀπὸ ἐπίσημες τουρκικὲς ἐκθέσεις καὶ στατιστικές, ὡς καὶ ἐκπαιδευτικὲς στατιστικὲς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἀπὸ τὴν ἐν τέλει τοῦ βιβλίου (σελ. 433 ἑπ.) «Ἀνακεφαλαίωσιν κατὰ φυλὰς καὶ κατ’ ἐθνότητας» προκύπτει, ὅτι, πρὸ τῆς καταστροφῆς, οἱ Ἕλληνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀνήρχοντο σὲ 2.660.316, ἐνῷ οἱ Τοῦρκοι καὶ Ὀθωμανοὶ ἦσαν πολὺ ὀλιγώτεροι, μόλις 1.802.697. Ὁ δὲ λοιπὸς πληθυσμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας κατενέμετο μεταξὺ «Μουσουλμάνων καὶ Μουσουλμανοφανῶν μὴ Τούρκων» [ ἐξ αὐτῶν «Ἕλληνες καὶ Φρυγοπελασγοὶ» 4.382.374, καὶ «Ἄριοι Σλάβοι» 64.462 ], «Χριστιανῶν ἀκαθορίστων ἐθνικῶς» (10.019), «Ἀρμενίων» (637.268), «Ἀθιγγάνων καὶ Ἀτσιγκάνων» (78.221), «Ἰουδαίων» (56.970), «Σύρων» (67.744), καὶ λοιπῶν «ξένων» [ἐξ αὐτῶν «Χριστιανοὶ» 30.397, «Μουσουλμᾶνοι» 78.518 ]. Ὥστε οἱ ἐπικυρίαρχοι Τοῦρκοι ἀπετέλουν μειονοψηφίαν εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν, οἱ δὲ εἰς αὐτὴν Ἕλληνες, καὶ μὴ συνυπολογιζομένων τῶν ἐκμουσουλμανισθέντων, ἦσαν πολυαριθμότεροι, ἄνω τῶν δύο ἑκατομμυρίων ἑξακοσίων χιλιάδων. Ἀπὸ αὐτοὺς κατέφυγον εἰς τὴν Ἑλλάδα περὶ τὸ ἕνα ἑκατομμύριον μὲ τὴν, κατ’ ἐφαρμογὴν τῆς συνθήκης τῆς Λωζάννης (1923), ἀνταλλαγὴν τῶν πληθυσμῶν. Ἑπομένως, ἀπέμειναν τότε εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν ἄνω τοῦ ἑνάμισυ ἑκατομμυρίου Ἑλλήνων Χριστιανῶν, ἀφοῦ δὲν συνυπολογίζονται οἱ ἔχοντες προηγουμένως ἐξισλαμισθῆ. Ἔτσι καὶ ἐξηγεῖται ἀνακοίνωσις εἰς πρόσφατον, τὸ 1998, συνέδριον τῆς Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Δημογραφικῶν Μελετῶν, κατὰ τὴν ὁποίαν πολυετεῖς ἔρευναι καὶ ἐπιστημονικῶς ἀποδεικνύουν, ὅτι τὰ 30 % τῶν σημερινῶν Τούρκων εἶναι ἑλληνογενεῖς. [...]


Λεπτομερή ιστορικά στοιχεία για την Γενοκτονία του Μικρασιατικού Ελληνισμού:

Ιάκωβος Ακτσόγλου, «Η εξόντωση του μισητού λιονταριού: Ο Ελληνισμός της καθ' ημάς Ανατολής και οι επάλληλοι κύκλοι του αφανισμού του», εκδ. Τσουκάτου, 2005.

Κωνσταντίνος Φωτιάδης, «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου» (τόμοι 14), 1999.

Ν. Μουτσόπουλος, Αρ. Κεσόπουλος, Κ. Βακαλόπουλος, «Αλησμόνητες πατρίδες: Η φωτοδότρα Μικρασία», εκδ. Τζιαμπίρης-Πυραμίδα, 2006

Ν. Μουτσόπουλος, Αρ. Κεσόπουλος, Κ. Βακαλόπουλος, «Η γενοκτονία και η προσφυγιά του ελληνισμού», εκδ. Τζιαμπίρης-Πυραμίδα, 2006

Ν. Μουτσόπουλος, Αρ. Κεσόπουλος, Κ. Βακαλόπουλος, «Πώς φθάσαμε στις αλησμόνητες πατρίδες», εκδ. Τζιαμπίρης-Πυραμίδα, 2006

Ν. Μουτσόπουλος, Αρ. Κεσόπουλος, Κ. Βακαλόπουλος, «Όχι άλλες αλησμόνητες πατρίδες», εκδ. Τζιαμπίρης-Πυραμίδα, 2006

Χρήστος Νεράντζης, «Το έπος της Μικράς Ασίας 1919-1922», εκδ. Τζιαμπίρης-Πυραμίδα, 2004

Τουρκοφάγος, «Τούρκοι, οι βρωμεροί γενοκτόνοι».

Η «επιστημονική ληστοσυμμορία» Ρεπούση-Λεωντσίνη και η διαπλοκή τους με το γενιτσαρικό σχολικό βιβλίο

Ούτε τα προσχήματα δεν τηρούν οι «προοδευτικοί». Διαβάστε, να φρίξετε.

Ο Ευθυμίου και τα αφεντικά του διόρισαν τα μέλη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, τους αξιολογητές και τους συγγραφείς των βιβλίων! Συγγραφέας του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού η Μαρία Ρεπούση. Αξιολογητής του βιβλίου η Α. Λεωντσίνη-Γλυκοφρύδη, φίλη της Ρεπούση και σύζυγος του καθηγητού της Παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γ. Λεωντσίνη! Και η Ρεπούση και η Λεωντσίνη- Γλυκοφρύδη πήραν διδακτορικό από τον Γ. Λεωντσίνη, ο οποίος νυμφεύθηκε την μία, έδωσε εργασία στο γραφείο του επί χρόνια στην δεύτερη (η Ρεπούση, ως καθηγήτρια γαλλικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ήταν αποσπασμένη για σειρά ετών στο γραφείο του), και τίς προώθησε στο πανεπιστήμιο! Στην μία ανατέθηκε η συγγραφή του βιβλίου, και στην άλλη η αξιολόγηση! Και το μαχαίρι και το πεπόνι!

Διαβάστε τις απίστευτες λεπτομέρειες της άθλιας αυτής διαπλοκής, στο «Αντίβαρο»:

«Το φιλί της γυναίκας-αράχνης: Η άλωση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου από τη στρατευμένη αμάθεια»

Απίστευτο. Ανατριχιαστικό. Και σε αυτούς έχουν παραδώσει τα παιδιά μας να μάθουν γράμματα! Τα παιδιά μας!

Έχει ή δεν έχει δίκιο η Μαρία Τζάνη, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, η οποία τούς χαρακτήρισε δημοσίως (τηλεοπτικός δίαυλος ΑΝΤ1, 25-3-2007) «επιστημονική ληστοσυμμορία»;

Επιστημονική ληστοσυμμορία!

Μαρία Τζάνη, καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών, ζωντανή παρέμβαση στον τηλεοπτικό δίαυλο ΑΝΤ1, 25-3-2007:

«Πού να 'ρθούνε [οι συγγραφείς του βιβλίου, σε διάλογο]! Αφού ντρέπονται πια! Μα δεν είναι πανεπιστημιακοί! Κύριε Χαριτάτο, να πούμε στον Ελληνικό λαό κάτι. Να πούμε στον Ελληνικό λαό κάτι. Ένας καθηγητής πανεπιστημίου που είχε πρόβλημα με τον Σβολόπουλο και με τον Μικρογιαννάκη, και τούς έστειλε στο δικαστήριο -προσέξτε με-, και έγινε παρά την σύμφωνο [εναντίον του] γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφείας των ειδικών [που ήταν αρμόδιοι] για να τόν κρίνουν καθηγητής πανεπιστημίου, αυτός, παρήγαγε δύο κυρίες, τούς έδωσε δηλαδή διδακτορικά· αυτές οι κυρίες που τούς έδωσε διδακτορικά και πού τίς προώθησε σε αδελφά πανεπιστήμια, σε άλλους χώρους, απετέλεσαν την ομάδα και της συγγραφής των βιβλίων και της αξιολόγησης. Πρόκειται για μια ληστοσυμμορία επιστημονική, που μέ κάνει να πω, όπως ο Χόρτον που είπε στην «Κατάρα της Ασίας» γι' αυτό που κάναν οι Τούρκοι σ' αυτούς τους Έλληνες εκεί, στην Σμύρνη, ότι ντρέπομαι να πω στον κόσμο ότι είμαι πανεπιστημιακός.»



Και συνεχίζει η Μαρία Τζάνη: Υπεύθυνος ο Ευθυμίου [και τα αφεντικά του]. Αυτοί ανέθεσαν την συγγραφή του βιβλίου, αυτοί διόρισαν τα μέλη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και την επιτροπή αξιολόγησης! Ακατανόητο γιατί η υπουργός κ. Γιαννάκου, τώρα, χρεώνει τον εαυτό της και την κυβέρνησή της με τις ευθύνες αυτών!

Στην συνέχεια της εκπομπης, ακόμη και ο κ. Λοβέρδος, δηλώνει προβληματισμένος και κατακρίνει το βιβλίο!

ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ - ΚΕΡΑΥΝΟΣ! Ποιός ορίζει το μέλλον της χώρας;

ΚΕΡΑΥΝΟΣ!

Χρήστος Γιανναράς, «Η Καθημερινή», 15 Απρ. 2007

Ποιος ορίζει το μέλλον της χώρας;

Κατόρθωμα εξόφθαλμο της κυβερνητικής πολιτικής: Ενα βιβλίο Ιστορίας του Δημοτικού Σχολείου μεταβάλλει τις προσεχείς εκλογές, οψέποτε πραγματοποιηθούν, σε δημοψήφισμα. Το δημοψηφισματικό δίλημμα του ψηφοφόρου απλό και ξεκάθαρο: Ναι ή όχι σε μια πολιτική για την παιδεία (κοινή και από τα τρία κόμματα νομής της εξουσίας) που ακυρώνει μεθοδικά την ιστορική αυτοσυνειδησία και την πολιτιστική ιδιοπροσωπία, έσχατα ερείσματα αυτοσεβασμού, των σημερινών Ελλήνων.

Τα «επικοινωνιακά» τεχνάσματα της υπουργού Παιδείας ή το προπαγανδιστικό μένος των καναλιών και απίστευτου πλήθους δημοσιογράφων δεν φτάνουν σε αυτή την περίπτωση να παραπλανήσουν τον ψηφοφόρο. Τα δεδομένα του δημοψηφισματικού διλήμματος είναι ξεκάθαρα και για τον αφελέστερο πολίτη: Ναι ή όχι στο «Πρόγραμμα Κοινής Ιστορίας» (Joint History Project) που χρηματοδοτείται (και επιβάλλεται στους λαούς της Νοτιοανατολικής Ευρώπης) από την αμερικανική κυβερνητική υπηρεσία US AID μέσω του «Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Ν.Α. Ευρώπη» (βλ. ιστοσελίδα του Center for Democracy and Reconciliation in Southeast Europe). Ναι ή όχι να γράφονται βιβλία Ιστορίας των παιδιών μας κατ’ εντολήν ξένων κέντρων. Ναι ή όχι να καθορίζονται οι στόχοι, το μέλλον, οι προοπτικές της ελληνικής κοινωνίας, τα κριτήρια ιστορικής της αυτεπίγνωσης και πολιτιστικής της ταυτότητας από συντεχνιακή ομάδα, την ίδια με κάθε κυβέρνηση (ανόσιο μείγμα «ανανεωτικής» δήθεν Αριστεράς και νεοφιλελεύθερης Δεξιάς) που ανεξέλεγκτα επικυριαρχεί στη χώρα ερήμην του λαού.

Το βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού είναι το μοιραίο λάθος της κυβερνητικής πολιτικής. Τα «δομημένα ομόλογα» απογοήτευσαν, όμως απλώς ενίσχυσαν το απαξιωτικό αίσθημα του πολίτη για τους επαγγελματίες πολιτικούς. Η πέραν πάσης πολιτικής λογικής «εμφύτευση» της πρώην Δημάρχου Αθηναίων στο υπουργείο Εξωτερικών και μιας κυρίας καυχόμενης από τηλεοράσεως για την αθεΐα της στο υπουργείο Θρησκευμάτων (και Παιδείας) εισπράχθηκαν από πολλούς με συμπόνια [σ.σ. !!!] για τις εκβιαστικές πιέσεις που δέχεται ο πρωθυπουργός από τον «ξένο παράγοντα».

Αλλά το διαβόητο βιβλίο Ιστορίας είναι η μοιραία πρόκληση: Θίγει την πιο καίρια πτυχή της λαϊκής ευαισθησίας, τη ψυχολογική (παρηγοριάς) καταφυγή του σημερινού χιλιοταπεινωμένου Ελληνα στην Ιστορία. Μόνο από την Ιστορία μπορεί πια να αντλήσει αυτοσεβασμό ο Ελληνας – τα όσα οι κεκράχτες των κομματικών αυτεγκωμίων προπαγανδίζουν σαν σημερινά κατορθώματα μόλις και δικαιολογούνται σε βαλκανική (και μόνο) κλίμακα. Ενώ ο αυτοσεβασμός και η συλλογική αξιοπρέπεια εξακολουθούν να προϋποτίθενται για την άσκηση σοβαρής εξωτερικής πολιτικής, όπως και για το φρόνημα που εγγυάται την άμυνα ή για την κοινωνική συνοχή που εξασφαλίζει τη λειτουργία κοινωνικού κράτους.

Το επίμαχο βιβλίο Ιστορίας αναπότρεπτα μεταβάλλει τις προσεχείς εκλογές σε δημοψήφισμα. Γιατί ξαναθέτει αδυσώπητο το συνδεδεμένο με ντροπιαστικές ιστορικές εμπειρίες ερώτημα: ποιος επιτέλους κυβερνάει αυτόν τον τόπο; Καμιά αντίληψη της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού δεν δικαιολογεί την υπουργό Παιδείας να προσβάλλει τόσο βάναυσα τη νοημοσύνη των πολιτών: Να χαρακτηρίζει «αντιδράσεις μεμονωμένες και ακραίες που υποκρύπτουν πολιτικές σκοπιμότητες, αντιδράσεις των εθνικιστικών λόμπυ», την απόρριψη του βιβλίου από τον Κυπριακό Ελληνισμό, την καίρια επιστημονική αντίδραση της Ακαδημίας Αθηνών, τις εμπεριστατωμένες κριτικές διασημοτήτων της ιστορικής έρευνας και της παιδαγωγικής επιστήμης, το καταιγιστικό κύμα λαϊκής αντίδρασης με άρθρα και επιστολές στον Τύπο, διακηρύξεις σωματείων, συλλόγων, επιστημονικών εταιρειών, πολιτιστικών ιδρυμάτων.

Προσέβαλε με ιταμότητα πολύ μεγάλη μερίδα πληθυσμού η κυβερνητική υπεράσπιση του επονείδιστου βιβλίου. Και τρόμαξε τους οξυδερκείς. Γιατί είναι πραγματικός συγκλονισμός να συνειδητοποιεί ο πολίτης ότι στα καίρια του συλλογικού βίου, όταν πρόκειται για στόχους και προοπτικές του λαϊκού σώματος, δεν λειτουργούν ούτε καν προσχήματα δημοκρατίας. Αποφασίζουν παράγοντες και κέντρα αποφάσεων ανεξέλεγκτα από την πολιτική βούληση του λαού και τα θελήματά τους επιβάλλονται με μηχανισμούς προπαγάνδας κυριολεκτικά παντοδύναμους.

Η συγκεκριμένη συντεχνία (το ανόσιο μείγμα «ανανεωτικής» δήθεν Αριστεράς και νεοφιλελεύθερης Δεξιάς) δυναστεύει τα πανεπιστήμια, με οποιαδήποτε κυβέρνηση στα τελευταία χρόνια. Ελέγχει ασφυκτικά τον χώρο της δημοσιογραφίας και της τηλεόρασης, κρατικής και ιδιωτικής. Κυριαρχεί εξουσιαστικά στη σχολική εκπαίδευση, στοιχειώδη και μέση – (ακόμα και οι Νηπιαγωγοί βγήκαν να κατηγορήσουν, με κωμική αναίδεια, την ελληνική κοινωνία που αντιδρά στο επίμαχο βιβλίο, επειδή είναι «ακόμη ανέτοιμη να συζητήσει πόσο μάλλον να αφομοιώσει, σύγχρονες παιδαγωγικές αντιλήψεις και επιστημονικούς προβληματισμούς»!!).

Είναι χρέος η επαναληπτική υπενθύμιση: ποιαν ομογνωμία, εκπληκτικά συντονισμένη, εμφανίζει το παρδαλό μείγμα της συντεχνίας που μάχεται σήμερα για «δημοκρατία (sic) και συμφιλίωση στη ΝΑ Ευρώπη»: Ολοι τους υπέρμαχοι του Σχεδίου Ανάν για την Κύπρο. Ολοι τους θιασώτες ένθερμοι της άνευ όρων ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Υπέρ της «διόρθωσης» των σχολικών βιβλίων Ιστορίας ώστε να μην προκαλούνται οι Τούρκοι. Ολοι τους υπερασπίζουν τα «δίκαια» του κράτους των Σκοπίων και χλευάζουν την ευαισθησία των Ελλήνων για το όνομα «Μακεδονία». Ολοι κομπάζουν πως είναι «απελεύθεροι» από κάθε μεταφυσική αναζήτηση, κάθε αίσθηση πατρίδας και συνέχειας. Αυτοί καθορίζουν την εκπαιδευτική πολιτική του κράτους με χρηματοδότες που αξίζει να τους αναζητήσει κανείς στην ιστοσελίδα του CDRSEE.

Ενα εξαμβλωματικό εγχειρίδιο Ιστορίας υποταγμένο σε προπαγανδιστικές σκοπιμότητες και παιδαγωγικά εξωφρενικό (διαστρέφει τη λειτουργία του λόγου σε υποτιτλισμό εικόνων και συνθηματολογικά παραθέματα). Αυτό προκαθορίζει τις προσεχείς εκλογές ως κρίσιμο για τις ελευθερίες της ελληνικής κοινωνίας δημοψήφισμα. Αν ο πρωθυπουργός αμφιβάλλει για το κοινό αίσθημα και τη λαϊκή οργή, στο χέρι του είναι να συμβουλευτεί έντιμες δημοσκοπήσεις.

Χρήσιμο πάντως να θυμάται ότι σε ανάλογες, περίπου, περιστάσεις ο συνονόματος θείος του καθυστέρησε να διερωτηθεί «ποιος επιτέλους κυβερνάει αυτόν τον τόπο». Και πλήρωσε πολύ ακριβά αυτήν την άργητα ο ίδιος και η χώρα.

--
Υπογράψτε την διαμαρτυρία για την παραχάραξη της Ιστορίας μας!
Ματαιώστε τον επιχειρούμενο αφελληνισμό των παιδιών μας!
ΑΝΤΙΒΑΡΟ

Ο Μίκης Θεοδωράκης καταπέλτης για τους αφελληνισμένους γραικύλους της ψευτοπροοδευτικής ψευτοδιανόησης

Ο ψεύτικος μανδύας της δήθεν προοδευτικότητας

Tου Mίκη Θεοδωράκη
«H Καθημερινή», 18-3-2007

Aυτές τις μέρες κάπου διάβασα ότι ο ποιητής και ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος πίστευε στη συνέχεια του ελληνικού έθνους. Πόσοι και ποιοι άραγε σήμερα θα τολμούσαν να διατυπώσουν δημόσια μια τέτοια άποψη; Και όμως πρόκειται για την ουσία μιας ολόκληρης Σχολής Σκέψης, την οποία αντιπαλεύει η άλλη Σχολή, που απορρίπτει την άποψη αυτή θεωρώντας ότι το σημερινό ελληνικό έθνος ξεκινά τη ζωή του από το 1830 χωρίς να έχει την παραμικρή σχέση με το παρελθόν.

Παρακολουθώντας τη δημόσια συζήτηση γύρω από το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού σκέφθηκα ότι στο βάθος πρόκειται για μια διαμάχη ανάμεσα σε αυτές τις δύο Σχολές Σκέψης. Θυμίζω εδώ ότι οι κάτοικοι αυτού του τόπου, καταδικασμένοι επί αιώνες σε συνθήκες δουλείας και υπανάπτυξης, είχαν χάσει την ιδιαιτερότητα και ταυτότητά τους στα μάτια των «πολιτισμένων» μειοψηφιών της Ευρώπης. Που έτσι βρήκαν την ευκαιρία να θεωρήσουν εαυτούς ως τους μοναδικούς κληρονόμους του ελληνικού πολιτισμού. Γι’ αυτό και όταν έμαθαν ότι οι πρωτεργάτες της Επανάστασης του 1821 (Φιλικοί και Αγωνιστές) αποφάσισαν να ονομάσουν την απελευθερωμένη από τον τουρκικό ζυγό πατρίδα τους Ελλάδα χαρακτηρίζοντας τους κατοίκους της Ελληνες, αντέδρασαν με κάθε τρόπο, με κορυφαία αντιδραστική πράξη τη θεωρία του Φαλμεράγιερ, ο οποίος με τρόπο δήθεν «επιστημονικό» προσπάθησε να αποδείξει ότι οι Νεοέλληνες δεν έχουν το δικαίωμα να αποκαλούνται Ελληνες, γιατί δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την έννοια και με τη λέξη Ελλάδα, μιας και στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο από μια πανσπερμία φυλών (Βλάχων, Αλβανών, Σλάβων, Τούρκων και Γύφτων).

Και όπως ίσως έχετε προσέξει, όλοι οι ξένοι λαοί έδωσαν στη χώρα μας κάθε είδους όνομα πλην του ονόματος «Ελλάς - Ελλάδα»: Grece, Greece, Greco, Griechenland κ.λπ. Και φυσικά στην ουσία η διεθνής ιντελιγκέντσια δεν μας θεωρεί Ελληνες αλλά Γραικούς (ίσως και... γραικύλους). Πάλι καλά οι Τούρκοι που μας αποκαλούν «Γιουνάν», δηλαδή Ιωνες. Για τους «πολιτισμένους» της Δύσης θα μας ταίριαζε περισσότερο ένα όνομα όπως λ.χ. Βλαχότουρκοι ή Γυφτόβλαχοι. Νομίζω με τη λέξη «Γυφτοβλαχία» θα ήταν ικανοποιημένοι. Και όχι μόνο οι διανοούμενοι (ιντελιγκέντσηδες) του εξωτερικού, αλλά και του... εσωτερικού. Δηλαδή οι οπαδοί της Σχολής της Αλλης Οχθης, οι οποίοι χωρίς να το ομολογούν (ίσως και δίχως να το ξέρουν) ακολουθούν κατά γράμμα τη θεωρία του Φαλμεράγιερ, που στην ουσία θέλει να κρατήσει το κέντρο της ελληνικής κλασικής σκέψης, φιλοσοφίας και τέχνης εκτός Ελλάδας και κατά προτίμηση στις πρωτεύουσες του δυτικού κόσμου από τις οποίες υποτίθεται ότι εκπορεύεται αποκλειστικά η σύγχρονη σκέψη, φιλοσοφία και τέχνη, που έχει τις ρίζες της και στην κλασική Ελλάδα. Ετσι οποιοσδήποτε τολμά να ισχυριστεί ότι ως Νεοέλλην πιστεύει ότι έχει και αυτός το ίδιο δικαίωμα, είναι βλάσφημος, αρχαιόπληκτος και αντιδραστικός. Οπως ασφαλώς ήταν και οι Φιλικοί, οι Επαναστάτες του ’21, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Κωστής Παλαμάς, ο Αγγελος Σικελιανός και ο Νίκος Εγγονόπουλος, μεταξύ άλλων.

Ομως, αυτή η διαφορά στη χώρα μας έλαβε και μιαν άλλη διάσταση, που διαίρεσε τον λαό μας όχι μόνο κάθετα (κοινωνικές τάξεις, ιδεολογίες και κόμματα), αλλά και οριζόντια. Δηλαδή, σε αυτό που θεωρείται Λαϊκό και σε αυτό που μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ως «διανοουμενίστικο». Και, φυσικά, η αληθινή διανόηση ταιριάζει με το λαϊκό, ενώ ο διανοουμενισμός δεν είναι μόνο εχθρός του λαϊκού, αλλά η καρικατούρα της διανόησης. Και για να περιοριστώ στη νεότερη Ελλάδα, όλα όσα υπήρξαν αληθινά, θετικά, γόνιμα και προοδευτικά, υπήρξαν κατ’ αρχήν λαϊκά. Δηλαδή πατούσαν γερά πάνω στο χώμα του λαού, της πραγματικότητας αλλά και της παράδοσης που μας πηγαίνει πολύ μακριά, στο βάθος του χρόνου, με τα οχήματα της δημοτικής ποίησης και μουσικής, της δημοκρατικής παράδοσης με κέντρο το κύτταρο της ελλαδικής κοινότητας, του βυζαντινού μέλους και της ελληνικής γραμματείας και κυρίως της γλώσσας. «Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική», θα πει ο Οδυσσέας Ελύτης. Ετσι οι Φιλικοί και οι Αγωνιστές του ’21 ήταν λαϊκοί. Ο Διονύσιος Σολωμός υπήρξε λαϊκός. Οπως λαϊκοί υπήρξαν όλοι οι σπουδαίοι πρωτεργάτες σε όλους τους κλάδους της ζωής, της τέχνης και της διανόησης που συνέβαλαν ώστε να προχωρήσει η χώρα μας μπροστά.

Αυτή η οριζόντια διαίρεση δεν μπορούσε να αφήσει απ’ έξω τον ελληνικό «προοδευτικό χώρο». Που μεγαλούργησε όταν ήταν πράγματι λαϊκός, όταν δηλαδή εξέφραζε σωστά τον ελληνικό λαό (στους καιρούς της εθνικής αντίστασης και των δημοκρατικών αγώνων). Και στη συνέχεια περιθωριοποιήθηκε όταν τον κατέκτησε ο διανοουμενισμός, που ουσιαστικά σημαίνει άρνηση του ίδιου του εαυτού του.

Ηταν λοιπόν επόμενο στον διανοουμενίστικο «προοδευτικό χώρο», άρα «ψευτο-προοδευτικό» χώρο πλέον, να ανθίσουν αυτά τα πικρά λουλούδια της άρνησης της πεμπτουσίας αυτού που ήταν και είναι η Ελλάδα του χθες, του σήμερα και του αύριο.

Ας μην ψάχνουν, λοιπόν, οι ευαίσθητοι πολίτες να βρουν την αιτία της σημερινής εθνικής παράλυσης σε δευτερεύουσες σχέσεις, πρόσωπα και καταστάσεις. Η πραγματική αιτία είναι ότι ενώ με το λαϊκό στοιχείο και με τη λαϊκή ιδιότητα έγινε ό,τι τέλος πάντων θετικό έγινε σ’ αυτόν τον τόπο από το 1821 έως σήμερα, γιατί απλούστατα όλοι οι μεγάλοι μας ήρωες, ποιητές, διανοούμενοι, επιστήμονες, πολιτικοί, υπήρξαν «λαϊκοί» ανεξάρτητα από τις λογής λογής κάθετες διαιρέσεις, εδώ και καιρό το λαϊκό, που στη χώρα μας ταυτίζεται με το ελληνικό, νικήθηκε κατά κράτος σε όλους τους τομείς της εθνικής μας ζωής. Εδώ και καιρό κατόρθωσε να επικρατήσει ολοκληρωτικά η άρνηση, τρομοκρατώντας και ξεγελώντας τους πολλούς και αφελείς, κρυμμένη πίσω από τον ψεύτικο μανδύα μιας δήθεν προοδευτικότητας, που έχει στην πραγματικότητα τόση σχέση με την πρόοδο όση μια γάτα με ένα λιοντάρι.

[Περισσότερα για το ζήτημα, στο «Αντίβαρο».]

Χρήστος Γιανναράς: Ένα βιβλίο αντί για δεύτερη τετραετία;

Ένα βιβλίο αντί για δεύτερη τετραετία;

Του Χρήστου Γιανναρά
«Η Καθημερινή», 18-3-2007

Ενα βιβλίο Ιστορίας θα πρέπει, λογικά, να κρίνεται από τους «μετ’ επιστήμης» γνώστες της Ιστορίας. Αν το βιβλίο είναι σχολικό, θα πρέπει (λογικά και πάλι) να κριθεί και από τους εμπείρους της παιδαγωγικής τέχνης. Να κριθεί επίσης και από τους επιφορτισμένους με την κοινωνική ευθύνη της στοχοθεσίας του εκπαιδευτικού προγράμματος – τους εκλεγμένους από τον λαό για να υπουργούν τις επιδιώξεις του στο μέλλον. «Ενας λαός γράφει την Ιστορία του, όχι για να αφηγηθεί όσα του συνέβησαν στο παρελθόν, αλλά πρωτίστως για να σφυρηλατήσει την αυτογνωσία και την ηθική ταυτότητα που του χρειάζονται για να χτίσει το μέλλον του», λέει ο Ρίτσαρντ Ρόρτι, φιλόσοφος του νεοπραγματισμού της Αριστεράς στις ΗΠΑ.

Κάθε πολίτης μπορεί και οφείλει να κρίνει πότε γίνονται σεβαστά τα τρία αυτά ορθολογικά κριτήρια κρίσης ενός σχολικού εγχειριδίου Ιστορίας. Κάθε μέσης έστω νοημοσύνης πολίτης αντιλαμβάνεται ότι και τα τρία αυτά κριτήρια ακυρώνονται, περιφρονούνται, αγνοούνται, όταν ένα σχολικό βιβλίο Ιστορίας γράφεται (ομολογημένα και με καύχηση) «κατ’ επιταγήν». Δηλαδή, με συμμόρφωση των συγγραφέων σε εντολές αλλοδαπών Διευθυντηρίων, «ξένων κέντρων λήψης αποφάσεων».

Οι έξωθεν εντολές ορίζουν τους στόχους που πρέπει να υπηρετήσει η συγγραφή του σχολικού εγχειριδίου Ιστορίας: Πρέπει να «καθαρθεί» ο λαός μας από ιστορικές μνήμες διεγερτικές ίσως αισθημάτων αντιπάθειας για λαούς γειτονικούς (ή όποιους άλλους), που σήμερα είναι εταίροι της χώρας μας σε στρατιωτικούς και οικονομικούς συνασπισμούς. Να σταματήσει η από γενιά σε γενιά μεταβίβαση πληροφορίας και εμπειρίας που διαιωνίζουν την ιστορική μνήμη του λαού, δηλαδή την αυτεπίγνωση, την ταυτότητα, τη συνοχή του. Κυρίως να εξαρθρωθεί και να απαλειφθεί από τη λαϊκή συνείδηση η συνέχεια των θρύλων, των επώνυμων εικόνων και συμβόλων, που επιτρέπουν στον λαό να σώζει αίσθηση ευγένειας της καταγωγής του, αρχοντιάς ανυπότακτης στην ισοπέδωση της καταναλωτικής μονοτροπίας. Να τσακιστεί η όποια αντίσταση (έστω αντανακλαστική) στην «παγκοσμιοποίηση» της αγοράς και των συμφερόντων.

Το ανυπόφορο (άκρως επώδυνο) είναι ότι αυτή την αηδιαστική «λάντζα» της κατά παραγγελίαν συγγραφής σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας την αναλαμβάνει, με πάθος και μένος, η γνωστή συντεχνία συμφερόντων που αυτοαποκαλείται «αριστερή» διανόηση. Ισως επειδή έχει κεκτημένους εθισμούς από μακρά θητεία στην προκρούστεια μέθοδο να προσαρμόζει την Ιστορία στα δόγματα της μαρξιστικής θρησκοληψίας. Ισως επειδή έχει και εθισμούς σε ανόσιους γάμους: Να παντρεύει, λ.χ., τον Μαρξισμό με τον Διαφωτισμό (τη μήτρα του καπιταλισμού) ή τον Κοραϊσμό (το θεωρητικό θεμέλιο του μεταπρατισμού, της απαξίωσης του λαϊκού μας πολιτισμού) με το «κίνημα» υποτίθεται της εργατικής τάξης και της αγροτιάς, όπως αυτοορίζεται η Αριστερά. Με τέτοιους εθισμούς στρατεύεται σήμερα η «αριστερή» διανόηση στους στόχους της «Νέας Τάξης», στη στρατηγική της «παγκοσμιοποίησης».

Χάρη στον ρόλο Κίρκης που έπαιξε το ΠΑΣΟΚ για την Αριστερά, νοθεύτηκαν χωρίς αναστολές τα κίνητρα για την αριστερή στράτευση. Ειδικά στο πεδίο της «διανόησης», η Αριστερά μεταλλάχθηκε απροκάλυπτα σε συντεχνία αλληλοϋποστήριξης συμφερόντων και προώθησης μετριοτήτων (με αντίτιμο την ειλωτεία, την υποταγή στην «παραταξιακή πειθαρχία»). Η συντεχνία δυναστεύει ασφυκτικά και τον χώρο της ιστοριογραφίας. Εκεί, για να υπηρετηθεί το δόγμα ότι «η οικονομία κινεί την Ιστορία», ταυτίζεται η επιστημονική εγκυρότητα με την ανάλυση λογαριασμών από μικρεμπορικά τεφτέρια και η «έρευνα» εκτιμάται μόνο αν καταλήγει σε πειθαρχημένους λιβανωτούς για τον υπεράνω κριτικής σωτήρα της ανθρωπότητας: τον Διαφωτισμό.

Και επαίρεται σήμερα αυτή η δογματική μονοτροπία, η στράτευση στον αυτευνουχισμό, ότι «εκσυγχρονίζει» τη διδασκαλία της Ιστορίας, την απαλλάσσει «από μύθους και στερεότυπα», ότι «οι κατακτήσεις της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας περνάνε τώρα το κατώφλι της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης»! Πώς; Μα με τις ιδεολογικές μπροσούρες που κατ’ εντολήν της «Νέας Τάξης» λανσάρει η «αριστερή» συντεχνία σαν σχολικά εγχειρίδια.

Με το βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου είναι τελικά ο πρωθυπουργός που προκαλεί την ελληνική κοινωνία στο πιο ευαίσθητο σημείο της. Σίγουρα πρόκειται για κοινωνία παρακμιακή, αποχαυνωμένη, αυτοκαταστροφική. Αλλά η τελευταία καταφυγή του Ελληνα σε κάποιο έρεισμα αυτοσεβασμού είναι η Ιστορία. Γι’ αυτό και εξαιτίας του βιβλίου της Στ΄ Δημοτικού ο πρωθυπουργός πιθανότατα θα χάσει τη δεύτερη τετραετία πρωθυπουργίας του. Εστω και αν έχει εκεί πια εναποθέσει την υστεροφημία του, μαζί και την πολιτική επιβίωση του κόμματός του.

Στην ευαισθησία της ελληνικής κοινωνίας για την Ιστορία, τη γλώσσα, την παιδεία, τον πατριωτισμό, ασελγεί το ίδιο ανελέητα η Ν.Δ. όσο και η πασοκικής προστασίας συντεχνία της «αριστερής» διανόησης. Στα συγκεκριμένα αυτά θέματα κατά τι διαφέρει η σημερινή υπουργός Παιδείας από τους χθεσινούς ομολόγους της του ΠΑΣΟΚ; Κατά τι διαφέρει, στα ίδια αυτά θέματα (προϋποθέσεις συλλογικής αξιοπρέπειας στον διεθνή στίβο) η σημερινή υπουργός Εξωτερικών από τον προκάτοχό της και τώρα «αρχηγό» της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Είναι μόνο τα εγχειρίδια Ιστορίας που (ομολογημένα και με καύχηση) κανοναρχούνται «έξωθεν»;

Είτε το ΠΑΣΟΚ κυβερνάει τη χώρα είτε η Ν.Δ., τους ζωτικούς τομείς ιστορικής αυτογνωσίας, πολιτιστικής ταυτότητας, κατά κεφαλήν καλλιέργειας και αυτοσεβασμού τους διαχειρίζεται, με ολοκληρωτικές μεθόδους, η συντεχνία της «αριστερής» διανόησης διευρυμένη σε σύμφυρμα από «θαυμαστές» του νεοταξικού «εκσυγχρονισμού». Εγκάθετοι σε όλα τα κόμματα, κανάλια, εφημερίδες, στις πιο ακραίας αντιπαλότητας ιδεολογικές ομάδες, εμφανίζουν ομογνωμία εκπληκτικά ομόηχη όταν πρόκειται για ιδεολογικά προτάγματα του ΝΑΤΟ και στρατηγικές στοχεύσεις των ΗΠΑ:

Ηταν και είναι όλοι τους υπέρμαχοι του Σχεδίου Ανάν. Ολοι τους θιασώτες ένθερμοι της ελληνοτουρκικής «φιλίας», της άνευ όρων ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. Υπέρ της «διόρθωσης» των σχολικών βιβλίων Ιστορίας ώστε να μην προκαλούνται οι Τούρκοι. Ολοι τους υπερασπίζουν τα «δίκαια» του κράτους των Σκοπίων και χλευάζουν την ευαισθησία των Ελλήνων για το όνομα «Μακεδονία». Ολοι μιλάνε για την Εκκλησία σαν αποκρουστικό θεσμό σκοταδισμού, όχι ως λαϊκό σώμα που σαρκώνει συνέχεια πολιτισμού.

Οι παραχωρήσεις του πρωθυπουργού στην «εκσυγχρονιστική» συντεχνία θα του κοστίσουν πιθανότατα την απώλεια της δεύτερης τετραετίας. Η λαϊκή ευαισθησία είναι αμείλικτη.

[Περισσότερα για το ζήτημα, στο «Αντίβαρο».]

Η Κύπρος σώζει την Ελλάδα (και την Ελληνική Ιστορία)

Προκαλεί εντύπωση η ωριμότητα της Δημοκρατίας στην Κύπρο, και θλίψη η κατάντια ημών των ελλαδιτών. Στην Κύπρο, όλα τα κόμματα έκαναν με σοβαρότητα δηλώσεις για το θέμα, γίνεται υπεύθυνος διάλογος, συστήνονται επιτροπές, λαμβάνονται αποφάσεις και προγραμματίζονται ενέργειες. Στην ελλαδική μπανανία, το νεοταξικό κατεστημένο αρχικώς επέβαλε συνωμοσία σιωπής, και, τώρα που η αποσιώπηση δεν περνά άλλο, επεδόθη σε εκστρατεία συκοφαντήσεως.

Πάντοτε λέγαμε αν η Μητέρα Ελλάδα θα σώσει την Κύπρο. Η Κύπρος σήμερα σώζει την Ελλάδα!

Δείτε το δημοσίευμα στον «Φιλελεύθερο». Οι Κύπριοι θα γράψουν μόνοι τους αντικειμενικά Ελληνικά σχολικά βιβλία Ιστορίας, επιστρέφοντάς μας πίσω τα νεοταξικά σκουπίδια που τούς στείλαμε.

«Επιστημονική επιτροπή θα αναλάβει τη συγγραφή νέων βιβλίων της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας για όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Αυτό αποκάλυψε στον «Φιλελεύθερο» ο υπουργός Εσωτερικών και Παιδείας Νεοκλής Συλικιώτης, σημειώνοντας ότι ήδη το υπουργείο βρίσκεται στα στάδιο της μελέτης. [...] Αφορμή, ο σάλος που προκλήθηκε για τα λάθη και τις σοβαρές παραλείψεις που εντοπίζονται στο νέο βιβλίο που έφτασε από την Ελλάδα για τη Στ' Δημοτικού, «Στα νεότερα και σύγχρονα χρόνια». Για το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου, εξέφρασαν πλήρη διαφωνία εκπρόσωποι των κομμάτων που μίλησαν στον «Φ». Το ΑΚΕΛ μεταξύ άλλων, κάνει λόγο για παραχάραξη της ιστορίας, ενώ ο ΔΗΣΥ ζητά την προσωρινή απόσυρση του. Το ΔΗΚΟ θα θέσει το θέμα στη Βουλή προς συζήτηση, ενώ η ΕΔΕΚ πιστώνει τους εκπαιδευτικούς ότι θα διδάξουν στους μαθητές την ιστορική αλήθεια και μέσα από άλλες πηγές. Όλοι συμφωνούν ότι το εν λόγω σύγγραμμα χρήζει διόρθωσης, ενώ ο Νεοκλής Συλικιώτης εξηγεί ότι θα υπάρξει επικοινωνία με την Ελλάδα. Οι δάσκαλοι με τη σειρά τους, επιρρίπτουν ευθύνες στο υπουργείο και εξηγούν ότι θα έπρεπε να είχε επιδιώξει ενεργό συμμετοχή στην ετοιμασία του επίμαχου συγγράμματος.»

Στην Κύπρο, λοιπόν, κάνουν δηλώσεις κόμματα, υπουργοί, συστήνουν επιτροπές τα υπουργεία κλπ. Ώριμες αντιδράσεις της κοινωνίας. Στην Ελλάδα τίθεται σε λειτουργία ο μηχανισμός αποκλεισμού της άλλης άποψης και πρέπει να φτάσει σε εντυπωσιακά επίπεδα η αντίδραση για να έχει αποτέλεσμα. Αλλά θα τά καταφέρουμε. Παραμένω αισιόδοξος.

...
Άλλες αντιδράσεις από την Κύπρο:

Από την «Σημερινή»:
Ιστορικά... κενά σε δύο τάξεις Δημοτικού
Της Ιστορίας
«Πού είναι οι πνευματικοί άνθρωποι; Πού κρύβονται»;

Από τον «Φιλελεύθερο»:
Παρατηρήσεις στα σχολεία για «Το κυπριακό ζήτημα»
Ιστοριοτύφλωση των παιδιών
Προς Παραχαράκτας
Την ιστορία να αλλάξουμε ή... τα μυαλά μας;
Χαμένοι στη μετάφραση (της ιστορίας)
Αποτάσσω τη μνήμη;
Η ιστορία πρέπει να γίνει πιο... λάιτ

--
Υπογράψτε την διαμαρτυρία για την παραχάραξη της Ιστορίας μας!
Ματαιώστε τον επιχειρούμενο αφελληνισμό των παιδιών μας!
http://www.antibaro.gr/istoria.php
Αντίβαρο

Ο καθηγητής Κ. Ρωμανός ξεσκεπάζει την νεοταξική αφελληνισμένη σχολική «Ιστορία»

Μία εξαιρετική, καίρια ανάλυση. (Περισσότερα για το ζήτημα, στο «Αντίβαρο».)

Όταν οι «προοδευτικοί» δεν μπορούν να αφανίσουν την Ιστορία μας, κάνοντας πλύση εγκεφάλου στα παιδιά μας, με τα νεοταξικά, προελεύσεως ΗΠΑ-CDRSEE-Soros «πολυπολιτισμικά» σχολικά βιβλία ανθελληνικής προπαγάνδας, φορούν μαύρες κουκούλες και καίνε με εμπρηστικές βόμβες τα βιβλία της πραγματικής Ιστορίας, της σοφίας και των αγώνων που έγραψαν οι πρόγονοί μας με το πνεύμα και το αίμα τους (ολοσχερής εμπρησμός βιβλιοπωλείου Γεωργιάδη, 24-12-2006). Αλλά, όσο και να καίει και να σκοτώνει και να προπαγανδίζει η νεοταξική εξουσία και τα αριστερο-απλυτο- αναρχοφασιστοβλαμένα τσιράκια της, οι Έλληνες δεν ξεχνούν: Αχιλλεύς, Οδυσσεύς, Κόδρος, Μιλτιάδης, Λεωνίδας, Αλέξανδρος, Ηράκλειος, Βουλγαροκτόνος, Παλαιολόγος, Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Παύλος Μελάς, Δαβάκης, Αυξεντίου, Σολωμού, Σιαλμάς και Ηλιάκης! Τα ονόματα των προγόνων γραμμένα στους αιθέρες των ουρανών της αιωνίου Ελλάδος! Οι ηλιαχτίδες του Ελληνικού Φωτός, χρυσώνουν την πορφύρα του θυσιασθέντος για την Πατρίδα αίματός τους! Οι φωνές τους αντηχούν στους αιώνες και στις καρδιές μας! Τα σκουλήκια τρέμοντας μπαίνουν για πάντα στις τρύπες τους. Η ΕΛΛΑΣ και πάλι ελεύθερη! Έσσεται ήμαρ!


Η Ελληνική Ιστορία ως πολυπολιτισμικό εγχείρημα;

(περιοδικό «Ρεσάλτο», τ. 12, Δεκ. 2006·
εφημερίδα «Παρόν», 10 Δεκ. 2006.)

Του Κωνσταντίνου Π. Ρωμανού
Αν. καθ. Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Αιγαίου

Στο νέο βιβλίο Νεώτερης και Σύγχρονης Ιστορίας ΣΤ' Δημοτικού (χρηματοδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση), 136 σελίδων, η καθαυτό ιστορική αφήγηση καταλαμβάνει όχι περισσότερο από το 1/6 του βιβλίου, δηλαδή λιγότερο από 25 σελίδες! Ακόμα και για τις ανάγκες της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης η έκταση της ιστορικής αφήγησης είναι ανεπαρκέστατη. Αντ' αυτής το βιβλίο αναλώνεται σε αλλότρια, σε πληθωρική εικονογράφηση, στατιστικές ταμπέλες και «μικροϊστορίες», δηλαδή κατά το δοκούν επιλεγμένα στιγμιότυπα της καθημερινότητας περασμένων εποχών και της μαζικής κουλτούρας του σήμερα, που φιλοδοξούν, ως συλλογή θραυσμάτων, να υποκαταστήσουν το αποδομημένο «εθνικό» ιστορικό αφήγημα με μια δήθεν αντικειμενική και επιστημονική σύλληψη της Ολότητας. Παρ' όλο που η συγκεκριμένη «tuti fruti» εκδοχή μετανεωτερικής ιστοριογραφικής αντίληψης, όπως προ πολλού προέβλεψαν οι θεωρητικοί επικριτές της, δεν βρίσκει τον θεωρητικό της στόχο, όμως προσφέρει ως διδακτολογικό εργαλείο της Νέας Τάξεως ανυπέρβλητα πλεονεκτήματα:

Ο προγραμματικός κατακερματισμός της ιστορίας σε «ιστορίες» επιτρέπει μια κατά βούλησιν εισαγωγή επιλεγμένων παραδειγμάτων που φρονηματίζουν το παιδί προς την κατεύθυνση του «πολιτικά ορθού» υπό την σημερινή αμερικανική του έννοια (που συμπίπτει με αυτήν της Ευρωπαϊκής Ένωσης). Η «Νέα Ιστορία» θέλει να είναι Αγωγή του Πολίτη της υπό κατασκευήν μεταεθνικής «διαπολιτισμικής» συλλογικότητας στην οποία καλείται να μεταλλαχθεί η Ελλάδα. Η κατάλληλη προς τούτο θεματολογία, όπως ήδη έχει εισαχθεί στο βιβλίο, είναι η εξής: Τα δικαιώματα του ανθρώπου με έμφαση στα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων (οδηγία υπ' αριθμ. 1283, 22 Ιανουαρίου 1996 του Συμβουλίου της Ευρώπης). Οι ατομικές ελευθερίες (με έμφαση στο δικαίωμα κάθε ατόμου να «απαρνηθεί την παράδοση που του επιβάλλεται») (οδηγία 1283). Ιστορία της μετανάστευσης (το παρόν βιβλίο αρκείται στην ελληνική μετανάστευση, όμως στον ορίζοντα του μέλλοντος είναι η ιστορία των εθνοτικών μειονοτήτων που θα προκύψουν από την εξελισσόμενη μετανάστευση προς την Ελλάδα). Ο σεβασμός της «ετερότητας» (προϋπόθεση για την «διαπολιτισμική» ανάδραση των μεταναστών επί των Ελλήνων). Η πολυπολιτισμική δημοκρατία. Η θετική αναθεώρηση του ιστορικού ρόλου της οθωμανικής κυριαρχίας επί της Ελλάδος. 0 εκσυγχρονισμός ως ιστορικό αίτημα (η εντολή συγγραφής του βιβλίου δόθηκε επί πρωθυπουργίας Σημίτη). Τέλος η απάλειψη των εθνικών, φυλετικών και θρησκευτικών «προκαταλήψεων» (και εδώ η οδηγία 1283. Υλοποιείται εκτός των άλλων διά της αποφυγής παρουσίασης του θετικού ή αρνητικού ιστορικού ρόλου της ορθόδοξης θρησκευτικότητας, διά της προγραμματικής παραλείψεως πράξεων και προτύπων θυσίας ή ηρωισμού και διά της συντομογράφησης των ελληνικών κυρίων ονομάτων).

Ο ξύλινος, αποστασιοποιημένος λόγος της αφήγησης αντανακλά την μεταμοντέρνα αντίληψη της ιστορίας ως «ετερότητας». Πουθενά μέσα από τα δρώμενα δεν αναδύεται ένα «εμείς». Κάποιοι «Έλληνες» έκαναν ετούτο ή εκείνο, αλλά ποιοι ακριβώς ήσαν αυτοί και τι σχέση έχουν με μένα, ένα διεθνικό πολίτη του σήμερα; Για να απαντήσω αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει να τολμήσω μια ατομική κατάδυση στα βάθη της συλλογικής ελληνικής μνήμης. Εγχείρημα δύσκολο και προπαντός ύποπτο, εφ' όσον αντίκειται στο πολιτικά ορθό ως εθνοκεντρικό. Μήπως λοιπόν είναι προτιμότερο να ασκήσω το θεσμοθετημένο μου δικαίωμα απάρνησης του συλλογικού μου παρελθόντος, την αρνησιπατρία, για να επιδοθώ στην κατασκευή μιας καθαρά παροντικής ταυτότητας [1] από υλικά του πολυεθνοτικού φολκλόρ με το οποίο συμβιώνω, όπως θέλει το σχολείο; Και από τον κυβερνοχώρο, τη φαντασιακή κοινότητα στην οποία ενέχομαι;

Αλλά, θα πει κανείς, αν η ιστορία μου, τέλος πάντων όση από αυτήν αφηγείται το παρόν βιβλίο, θέλει να τηρεί από εμένα σήμερα την απόσταση μιας ετερότητας, τότε ποιο είναι το υποκείμενο αυτής της ιστορίας; Η απάντηση σ' αυτό είναι απροσδόκητη για όσους δεν έχουν εξοικειωθεί με την αυτοαναφορικότητα της μεταμοντέρνας θεώρησης: μα, φυσικά, η ίδια η ιστορία! Δηλαδή η γνώση των διαδικασιών που οδηγούν στη συγκρότηση του περιεχομένου της ιστορίας [2]. Όλη η κατασκευή του βιβλίου είναι εργαστηριακή, διαπλάθει τον μαθητή ως υβρίδιο ιστορικού, που ασκείται στη χρήση των ιστορικών πηγών και στη γνώση των μεθόδων της ιστορίας [3]. Η λέξη-κλειδί εδώ είναι «κριτική σκέψη» που κατ' αποκλειστικότητα επιδίδεται στην αποδόμηση της «γεγονοτολογικής ιστορίας της γενεαλογίας του έθνους», των «προσωπικοτήτων και των ηρώων που έδωσαν τη ζωή τους για τη σωτηρία του έθνους» [4]. Από εδώ προκύπτει, ως δημοκρατικό αίτημα προς τον μεταμοντέρνο ιστορικό, η ενασχόληση με τους κοινούς ανθρώπους και την καθημερινή ζωή. Το ότι πολλοί κοινοί αρχικά άνθρωποι ανεδείχθησαν σε ήρωες όταν οι περιστάσεις το απαίτησαν, δεν αλλάζει τίποτα, εφ' όσον το ζητούμενο της προκείμενης περί δημοκρατίας αντίληψης είναι να αποκλείσει την αριστεία, η οποία δημιουργεί θετικά προς μίμησιν και ταύτισιν πρότυπα, που συμπυκνώνουν μέσα τους τις αρετές και τα πεπρωμένα μιας συλλογικότητας, ενός λαού.

Πέραν αυτών, η έννοια της κριτικής ιστορικής σκέψεως έχει συντμηθεί εδώ από τη μεταμοντέρνα θεώρηση. Αποκλείει, π.χ., την Φιλοσοφία της Ιστορίας ενός Dilthey, η οποία βλέπει την ιστορία ως ερμηνευτική του παρελθόντος -με βάση την ενσυναισθητική κατανόηση- συντελεστική της εμπρόθετης διαμόρφωσης του μέλλοντος. Την ιστορία ως μέσο αυτογνωσίας και φρονηματισμού. Αποκλείει και την σχετική αντίληψη του Αλέξανδρου Δελμούζου που θέλει την ιστορία όχι να γίνεται, να έρχεται απ' έξω, αλλά να βγαίνει, να πηγάζει «από μέσα μας», «μέσα δηλαδή από την ελληνική συνείδηση και την ελληνική ψυχή» [5]. Και όμως σ' αυτές τις αντιλήψεις εδράζονταν μέχρι την τωρινή νεοταξική αλλαγή παραδείγματος τα αναλυτικά προγράμματα ιστορίας στα σχολεία της Ελλάδος.

Η κριτική αποδόμηση είναι ένα πριόνι που κόβει τα κλαδιά των άλλων, όχι αυτό πάνω στο οποίο κάθεται η ίδια. Αποδομεί την εθνική συλλογική μνήμη για να την υποκαταστήσει από τοπικές ιστορίες [6], από την ιστορία του αθλητισμού, την ιστορία των γυναικών, των μειονοτήτων κ.λπ., οι οποίες όμως μεθοδολογικά δεν αμφισβητούνται [σ.σ. από το βιβλίο, αυθαιρέτως, αντίθετα από ό,τι κάνει με την εθνική μνήμη]. Ποιός μπορεί να αποδείξει ότι η έννοια π.χ. του κοινωνικού φύλου (ιστορία των γυναικών) εδράζεται σε μια ενύπαρκτη ταυτότητα, ενώ οι έννοιες «έθνος» (που αντίκειται στην «παγκοσμιοποίηση») και «κοινωνική τάξη» (που αντίκειται στον καπιταλισμό) είναι μύθοι; Ή ότι το σχολείο οφείλει να προσχωρήσει στο μεταμοντέρνο πλαίσιο του «αξιακού σχετικισμού» και όχι να αντισταθεί διδάσκοντας την αρετή [7]; Ή ότι ο «πατριωτισμός του συντάγματος» θα λειτουργήσει καλύτερα σε ένα γεωγραφικό πεδίο διαβίωσης ξένων ανάμεσά τους εθνοτήτων απ' ό,τι ο εθνικός πατριωτισμός σε μια κοινότητα με κοινή γλώσσα, ιστορία και θρησκεία; Ή ότι η οικειοφοβία είναι προτιμότερη από την ξενοφοβία; Πού και πώς έχουν γίνει οι υπερκείμενες παραδοχές αυτών που αναλαμβάνουν την ευθύνη της πολυπολιτισμικής μετάλλαξης του ελληνικού έθνους στο επίπεδο της συνείδησης, αντικείμενο κριτικής εξέτασης δημόσιου διαλόγου; Τα ίδια ισχύουν για τη δημογραφική αλλοίωση του ελληνικού έθνους μέσω λαθρομετανάστευσης και τους απολογητές της. Εκτός και αν ο «αντιρατσισμός» αρκεί ως κριτική αντιπαράθεση.

Το βιβλίο (Ιστορία ΣΤ' Δημοτικού) δικαιολογημένα έχει γίνει αντικείμενο αρνητικής κριτικής από ιδιώτες και οργανώσεις που επισημαίνουν σειρά σημαντικών παραλείψεων παγκοίνως γνωστών ιστορικών γεγονότων και φυσιογνωμιών τα οποία ανήκουν το κεκτημένο της κοινής ελληνικής ιστορικής μας συνείδησης [8]. Πέραν αυτού το βιβλίο εμπεριέχει ένα αριθμό ερμηνευτικών σχημάτων και λεκτικών διατυπώσεων που θέτουν εν αμφιβάλω ιστορικά δίκαια του Ελληνισμού, ιδιαίτερα απέναντι στην οθωμανική δεσποτεία - η υπεράσπιση των οποίων από τους προγόνους μας νομιμοποιεί για τον δικό μας λαό σήμερα όπως και παλαιότερα το αίσθημα της αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας. Η ιστορία μας συγκροτεί την ιδιοπροσωπία μας και την ιδιότυπη συμβολή μας στον πλούτο της πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας. Όπως κάθε λαός, οι Έλληνες υπερασπιζόμεθα το διαχρονικό μας πρόσωπο ως αναγκαία συνθήκη για τον ισότιμο διάλογο με άλλους λαούς και για τη δημοκρατία.

Γι' αυτούς τους λόγους είναι επιβεβλημένη η άμεση απόσυρση του περί ού ο λόγος βιβλίου ιστορίας από τα ελληνικά σχολεία.

Σημειώσεις:
[1] Από το «Βιβλίο Δασκάλου» για την Ιστορία ΣΤ΄Δημοτικού, σελ. 12 (Υπουργείο Παιδείας και Παιδαγωγικό Ινστιτούτο - Μαρία Ρεπούση, συγγραφεύς).

[2] Δες επίσης Αντώνη Λιάκου, «Ρυθμίζεται νομικά η μνήμη;», «Το Βήμα», 5 Νοεμ. 2006: «Δεν θα έπρεπε η προβληματική της πρόσληψης της ιστορίας να βρίσκεται στο κέντρο των ιστορικών σπουδών;»

[3] Δες προς αυτοίς Νίκου Μουζέλη «Οι τρεις βασικές διαστάσεις της Παιδείας», «Το Βήμα», 12 Νοεμ. 2006: «...το άτομο υποχρεώνεται να κατασκευάσει τον δικό του τρόπο ζωής, κατά τον Giddens «τη δική του βιογραφία»».

[4] «Βιβλίο Δασκάλου» για την Ιστορία ΣΤ' Δημοτικού, σελ. 9.

[5] Αλέξανδρος Δελμούζος, «Κράτος και παιδεία», στο: «Μελέτες και πάρεργα», τόμος Α', Αθήνα 1958, σελ. 80.

[6] Το «Βιβλίο Δασκάλου», σελ. 13.

[7] Έτσι ο Νίκος Μουζέλης περνά αβίαστα από την περιγραφή της μεταμοντέρνας συνθήκης του αξιακού σχετικισμού (προερχόμενου από την κινητικότητα του κεφαλαίου και την πολυπολιτισμικότητα) σε δεοντολογία που καλεί το σχολείο να προσαρμοσθεί στην μεταμοντέρνα συνθήκη («Οι τρεις βασικές διαστάσεις της Παιδείας», «Το Βήμα», 12 Νοεμ. 2006).

[8] Δεν είναι τυχαίο ότι η πρώτη αντίδραση στο συγκεκριμένο βιβλίο εκδηλώθηκε τον περασμένο Ιούλιο, στο πλαίσιο του 6ου Παγκόσμιου Ποντιακού Συνεδρίου. Εκπρόσωποι 600 οργανώσεων απ' όλο τον κόσμο ζήτησαν ομόφωνα από την υπουργό Παιδείας να αποσύρει το «νέο» βιβλίο ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού. Το βιβλίο αυτό έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την ιστορική εμπειρία των προσφυγογενών πληθυσμών της σύγχρονης Ελλάδας· στα πλαίσια μίας φιλο-νεοτουρκικής θεώρησης, η συγγραφεύς αποκρύπτει την γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής. Ενώ το βιβλίο προγραμματικά απεμπολεί τον ελληνικό εθνοκεντρισμό, εν τούτοις αποδέχεται πλήρως τον τουρκικό εθνικισμό (π.χ. ο Κεμάλ Ατατούρκ περιγράφεται ως ο «ηγέτης του απελευθερωτικού αγώνα των Τούρκων και μετέπειτα πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας» σελ 100). Σίγουρα οι φορείς των προσφύγων θα πρέπει άμεσα να οργανώσουν τις διαμαρτυρίες τους.

Απειλεί κιόλας το παρακράτος της διεθνιστικής Αριστεράς (τσιράκια του κομματικού κατεστημένου και χρήσιμοι ηλίθιοι της πλανητικής εξουσίας)

Απειλεί κιόλας το παρακράτος της διεθνιστικής Αριστεράς. Οι τάχα... «αντιεξουσιαστές», τσιράκια του ελλαδικού κομματικού κατεστημένου στην πραγματικότητα, χρήσιμοι ηλίθιοι της νεοταξικής καπιταληστρικής πλανηταρχίας, χτυπούν τον μόνον πραγματικό αντίπαλο της πλανητικής νέας τάξεως πραγμάτων: Τους Έλληνες πατριώτες· τα ελεύθερα έθνη της Ευρώπης. Με εμπρηστικές βόμβες και σφαίρες την νύχτα, φορώντας μαύρες κουκούλες, με "πολυπολιτισμικά" κηρύγματα και παραχάραξη της Ιστορίας την ημέρα.

(Στην φωτογραφία: 24-12-2006. Το παρακράτος της διεθνιστικής Αριστεράς, με την ανοχή και την παρότρυνση του ντόπιου και ξένου εξουσιαστικού κατεστημένου, πυρπολεί το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Γεωργιάδη. Τα ΜΜΕ της εξουσίας και των διαπλεκομένων συμφερόντων σιωπούν. Οι "προοδευτικοί" "δημοκράτες", χρήσιμοι ηλίθιοι του πλανητικού νεοταξικού φασισμού σιωπούν.)

Ο εμπρησμός του βιβλιοπωλείου Γεωργιάδη και της Ελληνικής Γλώσσης από τους ακροαριστερούς

Εριχθόνιε, λες να ερευνήσει η Αστυνομία εάν ο εμπρησμός του βιβλιοπωλείου Γεωργιάδη από τους "γνωστούς-αγνώστους" τυχαίως συνέπεσε με τις λεκτικές επιθέσεις των Ανορθόγραφων και Περιγλώσσιων γλωσσοκτόνων; Μπα... σιγά μην τό ερευνήσει. Εάν είχαν τέτοια διάθεση οι αρχές, θα προστάτευαν ευθύς εξ αρχές τους Έλληνες πολίτες από τις τρομοκρατικές επιθέσεις του ακροαριστερού φασισταριού. Ούτε καν η είδηση του εμπρησμού δεν θα αναφερθεί από τα "προοδευτικά" ΜΜΕ, σού λέω εγώ.

Επί των γλωσσικών, τώρα, έχεις απόλυτο δίκιο στις επισημάνσεις σου, αλλά δεν χρειάζεται να ασχολείσαι με τα προπαγανδιστικά ιστολόγιά τους και να τούς δίνεις τροφή. Όσο για την φιλόλογο κυρία Τζιροπούλου-Ευσταθίου, πρέπει να παραδεχθούμε ότι στις κατά καιρούς δημοσιεύσεις της έχει υποπέσει και σε υπερβολές και σε επιπολαιότητες. Αυτό δεν αναιρεί το αξιέπαινο έργο της για την διδασκαλία των αρχαίων Ελληνικών και την ανάδειξη της γλωσσικής μας κληρονομιάς.

Όμως, εμείς οι συνειδητοποιημένοι Έλληνες, πρώτοι πρέπει να αποφεύγουμε τις υπερβολές (εσύ ο ίδιος ετόνισες την ζημιά που κάνουν οι τυχάρπαστοι, δραχμοθήρες και τσαρλατάνοι ουφολόγοι, εψιλονολόγοι, δωδεκαθεϊστές κ.ά.) Τα καλώς τεκμηριωμένα επιτεύγματα του Ελληνισμού, τα οποία η «προοδευτική» νέα τάξη πραγμάτων αποκρύπτει, είναι τόσο μεγάλα, τόσο σπουδαία, ώστε... το εν δέκατον από αυτά να γνωρίσει και να βιώσει ως κληρονομιά του ο νέος Έλλην, αρκεί για να γίνει ο πιο συνειδητοποιημένος και αγνός εθνικιστής. Οι υπερβολές, όχι μόνο δεν μάς χρειάζονται, αλλά κάνουν και ζημιά στον αγώνα των Ελλήνων για την διατήρηση και αξιοποίηση της προγονικής μας κληρονομιάς.

Έρρωσο.

Το Αριστερο-ΝεοΦιλελευθεροΔεξιό κατεστημένο τρέμει τα βιβλία

Το... «προοδευτικό» «φιλελεύθερο» «δημοκρατικό» κομματικό κατεστημένο και οι γνωστοί-άγνωστοι παρακρατικοί υπηρέτες του (τάχα... «αντιεξουσιαστές») τρέμουν τα βιβλία, τρέμουν την γνώση, τρέμουν και μισούν την Ελλάδα και αντιδρούν με τον μόνο τρόπο που μπορούν:

Με τραμπουκισμούς, εμπρησμούς, βανδαλισμούς, τρομοκρατία.

Ότι και να κάνει, όμως, το σάπιο κομματικό κατεστημένο και τα παρακρατικά όργανά του, ματαιοπονούν. Το Ελληνικό Φως φωτίζει περισσότερο από τις μολότοφ και τις βόμβες των αναρχοβλαμμένων υπηρετών της κομματικής εξουσίας.


Το σήμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων δεν δημοσιεύθηκε ακόμη σε καμμία από τις μεγάλες ειδησεογραφικές πύλες. Τρώνε... χριστιανική γαλοπούλα οι «προοδευτικοί» ή ο εμπρησμός ενός βιβλιοπωλείου δεν θεωρείται σοβαρή είδηση, εάν αυτό είναι ελληνοκεντρικό;

«Εμπρησμός του βιβλιοπωλείου των εκδόσεων Γεωργιάδη

Αγνωστοι νεαροί έβαλαν φωτιά στο βιβλιοπωλείο "Γεωργιάδη", 50 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα [23-24/12], στην οδό Μεσολογγίου στα Εξάρχεια. Οι δράστες έσπασαν το τζάμι του βιβλιοπωλείου και έβαλαν φωτιά στο εσωτερικό του με εύφλεκτο υγρό, με αποτέλεσμα να προκληθούν σοβαρές ζημιές.»


Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός εξέδωσε το εξής Δελτίο Τύπου:

24 Δεκεμβρίου 2006

Μετά τον έβδομο εμπρησμό του βιβλιοπωλείου του Εκπροσώπου Τύπου του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, Άδωνι Γεωργιάδη από τους προστατευόμενους κουκουλοφόρους, υποχρεούμεθα να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Μπορεί ο Συνασπισμός να συνοδοιπορεί πολιτικά με τους γνωστούς-αγνώστους, αλλά ο τροφοδότης τους είναι η Νέα Δημοκρατία. Δεν τους εξυπηρετεί απλώς με την αποχή της Αστυνομίας από τους στόχους τους, αλλά τους προστατεύει κοινωνικά και οικονομικά. Η συνθηματολογία και η εν συνεχεία δημόσια συγνώμη του κ. Πολύδωρα προσφέρονται μόνο για Πο-λοιδωρία για την Κυβέρνηση και τον Πρόεδρό της. Κατά τα άλλα Καλές Γιορτές. [*]

[*] σ.σ. «Καλές Γιορτές», όχι «Καλά Χριστούγεννα», μή φάμε κι άλλη «δημοκρατική» βόμβα, έτσι και ευχηθούμε... φασιστικώς...